نامه های رنگین کمانی

حدود یک ماه قبل یک روز که داشتم بطور اتفاقی در کتابخانه ی مدرسه یک کتاب علمی را ورق می زدم در یکی از صفحات آن سؤال یک دانش از معلمش را خواندم که در باره ی یک موضوع علمی سوالی پرسیده بود. همان لحظه به ذهنم رسید که این برنامه را در مدرسه پیاده کنم. نه فقط برای فقط سوالات علمی بلکه به عنوان دریچه ای برای شناخت بیشتر دانش آموزان و ارتباط بهتر بین آنها و معلمشان. در اولین جلسه ی معلمین موضوع را طرح کردم و در باره ی آن گپ زدم. همکاران هم پیشنهادهایی دادن و البته تعدادی هم با آن مخالفت کردند و آن را غیر ضروری و بی نتیجه دانستند. قرار به طور آزمایشی اجرا شود. برنامه به این صورت شد که هر هفته معلم هر کلاس برای دانش آموزانش یک نامه نوشته و در آن مسایل درسی و رفتاری دانش آموز را برایش به طور صمیمانه بنویسد. اولین نامه ها و جواب شاگردان را ه خواندم برایم بسیار جالب و شگفت انگیز بود. بسیاری از بچه ها از این نامه استقبال کرده و جواب آن را داده بوده بودند. دیروز هم مثل هر پنج شنبه جلسه ی هفتگی معلمین بود. دستور جلسه هم بررسی نامه های بچه های کلاسهای مختلف و البته نوشته های معلمشان به آنها بود. نوشته های بیشتر معلمان به شاگردان و همینطور پاسخهای معلمان را نقد و بررسی قرار دادیم. در اکثر مواقع نوشته های شاگردان بسیار جالب تر و صمیمانه تر از معلمشان بود. چند تا از معلمان از تاثیر این نامه ها به شاگردانشان گفت که این گفتگو با شاگردشان از طریق نوشتاری باعث شده است که وضعیت درسی و انضباطی آنها بهتر شود. نزدیک سه ساعت جلسه ی بررسی نوشته های معلمان و شاگردان به درازا کشید. از هر کلاس سه، چهار نامه را می خواندم و بقیه ی همکاران نظر می دادند و نقد می کردند. تعداد زیادی از بچه ها از توجهی که معلم به رفتار و درس آنها در کلاس داشت ابراز خوشحالی و با ذوق و سیلقه ی نوشته های خود را تزیین کرده و به طور مفصل پاسخ معلم خود را داده بودند. از وقتی نوشته های بچه ها و اظهار محبت و یا پاسخ به تشویق ها یا راهنمایی هایی معلم شان می شد دریافت که این روش راه خوبی برای یک ارتباط دوطرفه ی صمیمانه و در عین حال موثر با شاگردان است که در عین حال توانایی بچه ها را در نوشتن و بیان احساسات و نظراتشات کمک می کند بدون اینکه جنبه ی تکلیفی داشته باشد. می توان در این نامه ها از نقاط قوت آنها تعریف کرد و تشویق شان نمود و نقاط ضعفشان را برای شان یادآوری کرد و راهکارهای لازم با زبان خودشان برایشان نشان داد. در پایان جلسه قرار شد برای نتیجه ی بهتر از این برنامه برای هر دانش آموز حداقل هر هفته یک نامه نوشه شود. برای ایجاد هیجان و انتظار نامه ی همه ی دانش آموزان یکجا و یک روز داده نشود و در فواصل مختلف و روزهای مختلف به آنها داده شود. نامه ی هر دانش آموز با دیگری باید متفاوت باشد و لازمه ی این کار هم اینست که معلم در طول ساعت و روز و هفته و با دقت به تک تک شاگردانش توجه نماید و روحیات و شخصیت آنها را بشناسد و کوچکترین تغییر مثبت و منفی را در آنها ببیند. و همینطور قرار بر این شد که نگارش نامه توسط معلم باید با دید مثبت، صمیمانه و در عین حال با در نظر گرفتن جایگاه معلم بوده و نباید زیادتر از نصف صفحه شود تا باعث خستگی و دلزدگی شاگردان گردد و در نیمه ی باقی مانده ی صفحه هم شاگرد پاسخ خود را بنویسد. و البته مجموعه ی این نامه ها را می توان به عنوان یادگار از هر دانش آموز و معلم نگهداشت.
1392-11-8 – عکس هم نامه ی محمد شاه صفدری دانش آموز کلاس دوم است به معلمش خانم جوادی.

نامه

Add a comment

*Please complete all fields correctly

پست های مرتبط

نام نویسی
جایزه IREAD
iBbY-iRead