فاصله ی کوتاه!

نامه
1396-1-17- نامه ای به مادر
یکی از برنامه هایی که سه سالی است برای توانمندی بچه ها در نوشتار و اندیشه، هر هفته یا هر دو هفته انجام می گیرد نامه نگاری است.
این نامه نگاری ها بین هر یک ازبچه ها و آموزگارشان، مدیرمدرسه، همکلاسی ها، پدر و مادر، عمه، خاله، عمو، دایی، همسایگان و دوستان ایرانی شان و… است.
در برنامه نامه نگاری، بچه ها نخست یک نامه به کسانی که می شناسند ودوست دارند می نویسند و به آموزگار خود نشان می دهند، سپس این نامه را خودش یا آموزگار به کسی که باید بخواند می دهد و خواهش می کند پاسخ نامه را برایش بنویسد. پس از آن دانش آموز اگر دوست داشت نامه و پاسخ اش را در کلاس برای همه می خواند.
یکی از این نامه نگاری بین دانش آموز و مادرش و پدرش است.
این نامه هم برای «سینا» دانش آموز کلاس ششم است که برای مادرش نوشته و پاسخ مادرش که در پایین آمده است.
خوشبختانه در بیشتر این نامه ها بچه ها توانسته اند گپ ها، دل نگرانی ها، شادی ها و دغدغه های ذهنی شان را به خوبی بگویند و بنویسند.
بارها دیده ایم و شنیده ام که بیشینه ی واژگان گفته شده بین دو نفر هموطن در هنگام درگیری، شاید به صد واژه و ده بیست جمله نرسد؛ آن هم واژگان زشت و دشنام و ناسزا که البته همین درگیری کلامی هم با سرعت زیاد به سوی مشت و لگد پرانی و گربه جنگی و در پایان به چاقو کشی و… می رسد که یکی از ریشه های بنیادین این «کوتاهی گفتگو»، به همین آموزش نیافتن های به ظاهر ساده و پیش پا افتاده در خانه و کلاس و مدرسه بر می گردد.
اگر می خواهیم از جنگ بکاهیم باید روش گفتگو و بیان نظر و انتقاد و شیوه ی مخالفت را از همین کودکی به کودکان بیاموزیم وبپرورانیم وگرنه همین می شود که در پارلمان و وزارتخانه و اداره و مسجد و … حتی برنامه های زنده ی تلویزیونی، کفش از پای کشیده یا توفدانی و پیاله ی چای را بر سر همدیگر کوبیده و پای خواهر و مادر و زن و … را به میان می کشیم!
باید بکوشیم تا فاصله ی بین آغاز «درگیری کلامی» تا آغاز «مشت و لگدپرانی» را هرچی بیشتر، بیشتر کنیم زیرا که این فاصله هرچی بیشتر باشد نشانه ی بالندگی بیشتر و خردمندی مردم و کشور و اجتماع است.

Add a comment

*Please complete all fields correctly

پست های مرتبط

book fair