دوستی نوازنده و اهل موسیقی

موسیقی

 

یادم است دوستی نوازنده و اهل موسیقی می گفت، برای نخستین بار که عاشق موسیقی و ساز شدم، در مدرسه بود. یکی از آموزگاران در مدرسه برایشان ارگ نواخته بود. همین شده بود که پیگیر شود تا نام ساز را یاد بگیرد و بعدها از ارگی اسباب بازی به پیانو و آکاردیون و هنرمندی موفق دگرگون شود.

این خاطره در یادم بود تا اینکه هفته ی گذشته از سوی تالار وحدت بچه ها به ارکستر سمفونی کودکان دعوت شده بودند. این اجرا برای نخستین بار در تاریخ چند دهه ی گذشته ی ایران برای کودکان برگزار گردید.

هنگامی که با مدیران برنامه و دوستانی که این برنامه را اجرایی کردند، گپ میزدم، متوجه ی گام بزرگ و هدف قابل ستایشی شدم. که بعد از این اجرا که یک اجرای آزمایشی بود،‌ میخواهند این ارکستر را برای تمامی کودکان در دیگر استان ها و روستاها به گونه ی رایگان برگزار کنند. کودکانی که توانایی مالی کافی برای شرکت در چنین اجراهایی را ندارند و شاید حتی با مفهوم واژه ی ارکستر هم آشنا نباشند. رهبر این گروه و برخی از نوازندگان که از کشور هالند آمده بودند صمیمانه تک تک سازها را برای بچه ها معرفی و آوای آن ساز را نواختند تا بچه ها با هرساز و نام آن آشنا شوند. بچه ها با شوق گوش میدادند و برخی هم با دست هرکار که نوازندگان انجام میدادند تکرار می کردند.

یادم است در نشست هایی قبل از اجرا که دوستان برای برنامه ریزی ترتیب دادند، وقتی صحبت می کردند، واژه ی کودک برایشان بی مرز بود. مهم نبود این برنامه برای یک کودک مهاجر برگزار می گردد یا کودکی غیر مهاجر. مهم برایشان کودکی بود که شاید هیچ گاه نتوانسته حضور در چنین برنامه هایی را تجربه کند.

امروز در راه که می آمدم داخل مترو کودکی دستفروش را دیدم که روی پله ها ایستاده بود و با دست حرکات نوازنده ای که روی پله ساز میزد را تکرار میکرد. یاد همان هنرمند موفق و یاد همین گام برای چنین اجراهایی افتادم… شاید هنرمند یا هنرمندانی از همین اجرا متولد شدند…!

Add a comment

*Please complete all fields correctly

پست های مرتبط

farhang school
nader musavi
our students