روشنا جهانگیرفام

کارشناس زبان انگلیسی، روزنامه نگار، مربی و فعال در حوزه ی آموزش کودک و همکار داوطلب پیشین در مجتمع آموزشی فرهنگ

بعضی آدمها ناب اند

بعضی آدمها ناب اند. آنقدر که وقتی روبرویشان می نشینی و گوش می سپاری به حرفهایشان، هرچند لحظه یکبار به خودت می گویی : پس دنیا هنوز هم از این آدمهای ناب دارد!
و شاید امید به یافتن اینگونه آدمهاست که تو را هزار کیلومتر دور از خانه و خانواده کشانده است.
آقای “نادر موسوی” یکی از آن آدمهای ناب است که یک ساعت دیدینش عمری را می ارزد.
مدیر یک مدرسه خودگردان افغان در جنوب شهر تهران است. شانزده سال پیش این مدرسه را تاسیس کرده و با وجود تمام مشکلات و کارشکنی ها ناامید نشده ،همچنان با انگیزه راهش را ادامه می دهد. ارشد جامعه شناسی دارد،اما روانشناسی اش قوی تر است.
از مدرسه اش می گوید.از معلم ها و شاگردانش.
از تلاشش برای ساختن جهانی شاد و کودکانی باسواد.
تلاش می کند بیش از علم، انسانیت را به شاگردانش یاد دهد،می خواهد خشونت را از فرهنگ لغت کودک افغان پاک کند. آرزو دارد تمام کمبودهای یک کودک افغان را در مدرسه جبران کند. اعتماد بنفس کودکان افغان را بالا ببرد و از آنها فردی موفق در جامعه بسازد.
هیچ گله ای نمی کند.نه از مردم نه از مسئولین.دریای دلش آنقدر وسیع است که که اگر کسی سنگی بیاندازد سنگ را غرق می شود، بی اندکی آشوب در دلش،بی اندکی دلسردی و یاس در هدفش.
در پس هر جمله ای که ادا می کند فکر و اندیشه ای عمیق نهفته است.
حرف میزند و تو می اندیشی به اندیشه والای این مرد،به درک عمیق اش از فلسفه ی آموزش و پرورش.به انگیزه و شوق بی پایانش برای کار.و می اندیشی به خودت که چون قطره ای روبروی اقیانوسی نشسته ای.چه کوچک…
وقتی قول می دهد در مدرسه اش جایی و وقتی اختصاص دهد برای تو و ایده های ات ، بال بال میزنی از خوشحالی.
خوب میدانی این از لطف استاد موسوی است و نه لزوما از لیاقتت.
به خودت قول میدهی همه تلاشت را کنی تا شایستگی این همکاری با ارزش را داشته باشی.و کاش اینطور شود.کاش.

روشنا جهانگیرفام

Add a comment

*Please complete all fields correctly

پست های مرتبط