برای کودکان افغان و فلسطینی و کرد

شهرام اقبال زاده

برای کودکان افغان و فلسطینی و کرد- پست اینستاگرام جناب شهرام اقبال زاده (نویسندهف مترجم، منتقد ادبیات کودکان و نوجوانان)- 5 اردیبهشت ماه 1401

این نوشته را به دوست عزیزم نادر موسوی تقدیم می کنم که آوار جنگ – این کثیف ترین پدیده ی روی زمین – آواره ی ایرانش کرد؛ اما نه فقط چون یک آواره عمل نکرد،بلکه کودکان آواره ی جنگ را، از آوارگی جغرافیایی و ذهنی به درآورد.او در ایران به دانشگاه رفت و همزمان به آموزش کودکان افغان پرداخت و سرانجام با هر مکافاتی بود، «مدرسه فرهنگ» را بنا نهاد؛ بی آنکه در جنایت جنگی نقشی داشته باشد، مکافاتش را کشید! شگفتا که مردمان در نظام های سیاسی تبعیض آمیز و طبقاتی در جنگ و صلح مرغ عزا و عروسی هستند و تاوان جنگ و جنایت جانیان را آن ها می پردازند.
آقای موسوی به این هم بسنده نکرد و دست به تأسیس نشر زد و برای هموطنان خود کتاب و نشریه منتشر کرد.در ترویج کتابخوانی آنچنان خوش درخشید که شورای کتاب کودک او را نامزد جایزه ی جهانی ترویج کتابخوانی کرد.
چند روز پیش – پس از فاجعه ی بمب گذاری و کشتار بی‌رحمانه دانش آموزان هزاره ی افغان – در پیامی نوشتم:
“آقای موسوی عزیز
فاجعه ی کشتار بی‌رحمانه ی کودکان بی پناه و دانش آموزان مظلوم و هموطنان عزیز شما را تسلیت می گویم..‌.”
روز بعد نوشت:
“دیشب کتاب سیب های کابل شیرین است را نگاه می کردم، شما هم در انتشار این کتاب نقشی داشته اید.
یادم هست از این کتاب در زمستان سال 1387 چند نسخه خریدم. چه نام زیبایی داشت: سیب های کابل شیرین است!
(برگرفته از دلنوشته ای از یک کودکان افغان زاده ی ایران)
« به کابل می روی
سیب های کابل شیرین است
مرا از یاد می بری»
همان روزها که مدرسه مان را بسته بودند.یک نسخه از این کتاب را خریدم و به کسی که دستور پلمپ مدرسه را داده بود، دادم.
دو ماه آزارگار است که رسانه های غربی و وطنی!شبانه روز به پوشش خبری فاجعه ی جنگ اکراین و پیامدهای ناگوار و دلخراش آن می پردازند؛ از نمایش اشک کودکان معصوم موبور و چشم آبی و زیبای اکراینی تا وداع اندوهبار همسران و ماجرای تلخ آوارگی مردم اکراین و برجسته کردن جنایات جنگی! اما…‌.”

گفتم جنگ کثیف ترین پدیده ی روی زمین است؛ در واقع کثیف ترین تجارت روی زمین و سیاستمداران جنگ افروز کثیف ترین دلالان تاریخ!؛ و مردمان فرودست قربانیان اصلی آن؛ و مرگ و آوارگی انسان ها ، اعم از اکراینی و روسی و افغان و کرد و فلسطینی و یمنی و اسرائیلی، دردناک؛ اما ناتوی فرهنگی به پوشش خبری زنده ی جنایت جنگی و آوارگی مردم اکراین می پردازد و ارسال تجهیزات نظامی و اقتصادی؛ اما درباره ی کشتار خاورمیانه آی ها به تعارف های لوس دیپلماتیک بسنده می کند. آخر ما خاورمیانه ای ها شغلمان مردن است!

برای خواندن این متن در پیج شهرام اقبال زاده کلیک کنید.

Add a comment

*Please complete all fields correctly

پست های مرتبط

farhang school
nader musavi
our students